Korte beschrijving/Annotatie

Verstilde en herkenbare roman over mensen, herinneringen en de plekken die ons bijblijven.

Tekst achterflap

Wanneer Marije na jaren terugkeert naar het dorp waar ze opgroeide, denkt ze dat alles nog hetzelfde zal zijn. De lange weg langs de wilgen, het oude huis aan de rand van het water, de mensen die elkaar kennen zonder veel woorden. Maar niets blijkt onveranderd. Oude verhoudingen zijn verschoven, herinneringen krijgen andere kleuren en sommige vragen laten zich niet langer uitstellen. In de stilte van het dorp vindt Marije iets terug wat ze niet zocht — en moet ze onder ogen zien wat ze ooit heeft achtergelaten. 'De weg langs de wilgen' is een warme, herkenbare roman over terugkeren, loslaten en de kracht van kleine gebaren.

Slogan/Promotie

Een feest der herkenning!

Biografie

Barbara ‘Babs’ Licht groeide op in een klein dorp waar verhalen van generatie op generatie werden doorgegeven. In haar familie werd veel verteld, vaak aan de keukentafel of tijdens lange wandelingen door het landschap. Jarenlang schreef zij alleen voor zichzelf. Pas later besloot ze haar verhalen te delen, geïnspireerd door het leven om haar heen en de mensen die haar hebben gevormd. Met haar debuut brengt zij een verstilde en herkenbare roman over mensen, herinneringen en de plekken die ons bijblijven.

Inhoudsopgave

Proloog Soms denk je dat je een plaats hebt verlaten. Dat je haar achter je hebt gelaten zoals je een huis achterlaat: de deur dicht, de sleutel ingeleverd, het leven verder. Dat wat daar was, daar blijft. Dat afstand een vorm van afsluiting is. Tot je terugkeert. Niet omdat je dat per se wilt, maar omdat er iets is dat niet anders kan. Een huis dat wacht. Een kamer die nog niet leeg is. Een naam die niet meer wordt uitgesproken en juist daarom overal hoorbaar is. Dan blijkt dat een plaats zich anders herinnert dan jij. Dat ze je niet heeft losgelaten, maar je heeft bewaard. In de knik van een weg. In de geur van nat gras langs het water. In een deur die nog net zo zwaar opengaat als toen je hem voor het laatst achter je dichttrok. In kamers waarin iemand afwezig is en toch nog precies lijkt te passen. En soms, heel soms, wacht er nog iets anders. Iemand. Niet als verrassing, niet als toeval, maar als iets wat nooit he-lemaal verdwenen is geweest. Iets wat zich al die tijd buiten beeld heeft gehouden en nu, zonder aankondiging, weer voor je staat alsof de jaren daartussen niet alleen voorbij zijn gegaan, maar zich ergens hebben opgehoopt. Het zijn niet altijd de grote gebeurtenissen die een leven ver-anderen. Vaker begint het met iets kleins. Een weg die smaller lijkt dan je je herinnert. Een huis dat nog niet weet dat het leeg is. Een vraag waarop geen eenvoudig antwoord bestaat. Of met de onverwachte zekerheid dat wat je ooit hebt achtergelaten, je niet alleen terugvindt - maar opnieuw moet leren be-grijpen.  

Details